Standardy kodu dwuwymiarowego

Rozwój technik odczytu kodów kreskowych oraz dążenie do zawarcia w kodzie maksymalnie dużej ilości informacji (zwiększenia jego gęstości) zaowocowało powstaniem nowego ich rodzaju - kodów dwuwymiarowych. Przykładem może być opracowany w 1990 roku przez firmę Symbol Technologies kod PDF 417 składający się z 3-90 rzędów znaków i mogący zakodować do 925 słów. Nie jest więc przesadzoną jego nazwa. PDF (Portable Data File) - oznacza podręczny plik danych. Wprawdzie kody dwuwymiarowe nie są jeszcze tak powszechne jak zwykłe, jednowymiarowe, ale szerokie możliwości ich zastosowania (np. w laboratoriach medycznych, transporcie itp.) pozwalają przewidzieć, że w niedługim czasie znacznie się one spopularyzują. W chwili obecnej najbardziej znane kody dwuwymiarowe to:

• Code 49 - piętrowy kod kreskowy - zbliżony bardziej to kodów jednowymiarowych niż dwuwymiarowych
• Kod DataMatrix
• Code PDF 417

Kody dwuwymiarowe próbuje obejść najpoważniejsze ograniczenie zwykłych kodów kreskowych - małą gęstość. W typowym kodzie kreskowym pionowe paski zajmują miejsce w dużej mierze bezużytecznie. Zwiększenie gęstości kodu oraz rozwój technik drukarskich powoduje coraz większe zainteresowanie tymi kodami.